Er was eens…
Wat blijft er van iemand bewaard? Foto’s leggen een moment vast, maar niet alles wat we ons zouden willen herinneren, is ooit gefotografeerd. Van de jeugd van Tjitske Reidinga’s moeder zijn nauwelijks beelden overgebleven. Met bloemen, stoffen en gevonden voorwerpen maakt Reidinga daarom nieuwe ‘jeugdfoto’s’: kleine scènes die verbeelden wat er had kunnen zijn. Zo geeft ze het gemis alsnog een vorm.

In de laatste levensfase van haar moeder, die aan dementie leed, vonden moeder en dochter een nieuwe nabijheid. Reidinga ging mee in de fantasieën van haar moeder. Verkleden, verzorgen en fotograferen werden momenten van aandacht en plezier. Waar contact eerder moeilijk was, ontstond ruimte voor zachtheid en spel.

“Ik versier mijn verdriet”, zegt Reidinga. Ook in haar foto’s van verwelkende bloemen blijven kleur en schoonheid aanwezig. Bloemblaadjes krullen, stelen buigen, een boeket valt langzaam uiteen. In deze kamer bestaan verdriet en lichtheid naast elkaar. Verbeelding verzacht het afscheid en geeft vorm aan wat moeder en dochter alsnog samen vonden.

Juist waar het donker het leven raakt, laat Reidinga zien hoe je het licht kunt vangen.

De expositie van Tjitske Reidinga in de gastenkamer versterkt Licht & Donker, een tentoonstelling licht schijnt op het het leven. Hier krijgt Licht & Donker een extra laag: persoonlijk, intiem en onverwacht dichtbij.

Met dank het Will en Jan van Hoof fonds.